اتاقی از آن خود

2012-01-01T00:46:00.000-08:00

خیلی وقت ها پیش می آید ملیتم را به اهالی این کشور سرد و پیش رفته بگویم اما گاهی حسش می کنم.

دیروز وسواس عجیبی به جانم افتاده بود که خانه را تمیز کنم. تمام روز را به شستن و روفتن و ساییدن گذراندم.کارم که تمام شد رفتم همساده را صدا بزنم به صرف چای دارچین - بلکه

من هم لال از دنیا نروم امروز- جایش گفت تو بیا دور هم سبزی پلو و ماهی بخوریم

فرهنگ به جاهایی در ناخودآگاه دست پیدا می کند که فروید نمی کند!سال نو در هر تقویمی باشد تعریفش برای ما این است ظاهرا

2011-06-03T11:48:00.000-07:00

چند روزیست همه مبهوتیم از این همه خشونت. از آنچه در وهم و وصف نگنجد. روزهای قبل از این فاجعه را پیش استاد/دوستم بودم. از قضا در باب خشونت در میان ایرانیان حرف می زدیم. من اصرار داشتم که ملت فاجعه زده ست. غز و مغول و افغان و قاجار دیده ... گفت شاید. بعد گفت کرتیر و دست و پا بریدن مسیحیان و سر به نیست کردن مانی و مزدک و دار و دسته شان چه؟ جواب نداشتم. امروز اما داشتم به حرف هایش فکر می کردم. خشونت میان ملت ما از جنسی دیگر است و بر اپوزیسیون اعمال می شود... همیشه هم نمی شود بر گردن حکومت انداختش. فرمان قتل روزنامه نگاران مشروطه را شاه داد، اما آزار اقلیت های مذهبی و به زور مسلمان کردن ها چه ؟ ما که قصۀ کودکی هایمان بردار زدن حسنک وزیر بوده باید دو روی این قضیه را خوب بشناسیم و بدانیم که این رفتارها توجیه ندارد، که تمام تاریخمان پر است از جنایت علیه بشریت

ژانر 2

2011-04-20T11:16:00.000-07:00

اینایی که ساعت رو می ذارن رو 8، بعد که زنگ می زنه یادشون نمی یاد قرار بوده چی کار کنن و دوباره می خوابن

اینایی که پا می شن می رن کتابخونه، بعد موقع برگشتن کارتشون رو بر می دارن و می بینن جای اسم و فامیل نوشته مثلاً ریحانه سادات پوراحمد خامنه اصل و عکسشون از مامان آسپیران هم بیش تر سیبیل داره

اینایی که موقع ظرف شستن ساطور رو از طرف تیزش آب می کشن

پ.ن: بار قبل عرض کرده بودم ژانرها تخیلی اند و هرگونه شباهت با نگارنده اتفاقی است. حکماً تا به حال ملتت شده اید دیگر، نه ؟

2011-02-06T04:35:00.000-08:00

نه که مقاصد نژادپرستانه داشته باشم ها، ولی خب خوب است هر کس می خواهد معلم سرخانه بگیرد به خصوصیات قومی او و خودش توجه کند. مثلاً فرض کنید معلم، دوست شیرازی دوست شیرازی تبار من باشد. شاگرد هم خودم باشم که جد بلافصلم کرمانی است. آن وقت میزان مکالمات تلفنی استاد و شاگرد از مکالمات حضوری بیش تر می شود.

یک روز برف می آید. معلم زنگ می زند که رویم به دیوار، من از بیماری مهلک سینوزیت رنج می برم و نمی توانم با این حالم در این هوا به منزل شما بیایم. شاگرد هم در مخیله اش با دمش گردو می شکند و با استاد هم دردی می کند و کلاس به خیر و خوشی به روز دیگری موکول می شود. زیرنویسش می شود: سرده، حالش نیست !

بعد آن روز که می رسد، شاگرد، صبح زود حدود 1 و نیم بعد از ظهر بیدار می شود و می فهمد تعطیل رسمی است. فاصلۀ بیدار شدن تا آمدن معلم هم 3 ساعت بیش تر نیست. کی می رسد سه ساعته مشق بنویسد آخر ؟ راه حل منطقی می شود این که زنگ بزند به استاد بگوید راستی امروز تعطیل است ها! و او هم تأیید کند و برای روز دیگری قرار بگذارند. زیر نویس این یکی هم می شود: حالش نیست !

ولی بالاخره کار به جایی می رسد که به هیچ زبان بی زبانی نمی شود این مفهوم را انتقال داد. در چنین روزهایی استاد می آید و کلاس برگزار می شود. از قضا سراغ تکالیف را می گیرد ولی چیزی نوشته نشده چون شاگرد به شدت پایان نامه دارد و وقت ندارد. زینویس این هم می شود: حالش نبود.

2011-01-21T11:38:00.000-08:00

آقای افسر گذرنامه ! برام یه نامه از دانشگاه فرستادن که با Dear Seyede شروع می شه. الان راضی ای ؟ فکر می کنی می ری بهشت، حوری پارتی ؟ خوبه برم از دستت عارض شم 20 سال محرومیت از صدور گذرنامه برات ببرن؟

آشفته بازار درون

2011-01-18T13:12:00.000-08:00

یک اجنبی درون من زندگی می کند. یک ایرلندی مو قرمز سبز پوش. اسم شریفشان را متأسفانه نمی دانم. همان آقایی که نماد روز سنت پاتریک است و یک بار هم در سیمپسونز خرخره هومر را می جود. سردردهای سر خوردگی اجتماعی ام کار اوست. با آن کفش های سیاه سگک دار چنان پا می کوبد و می رقصد و له می کند که...

اجنبی دیگر بیمار روانی درونم است. اجنبی است چون در حال فعالیت کأنه سیبی است که با تابلوی جیغ آقامون ادوارد از وسط نصف کرده باشند. خسته هم که می شود، برای خودش توی یکی از این آسایشگاه های خوشگلی که ون گوگ کشیده می چرخد. می گویند برای خودش و بقیه آزاری ندارد. جیغ هایش را هم که روی پل می کشد.

و اما نسوان درون...

یکی مادربزرگ است. همان است که موقع سفر می گوید:« ژاکت یادت نره! چند تا نبات هم ببر شاید یکی دل درد شد وسط بیابون. یخده به دونه هم ببر واسه سرفه خوبه.» لحظه آخر هم مجبورم می کند دو تا بسته آجیل شیرین مانی بخرم که یک وقت از گرسنگی تلف نشوم.

یک مادر هم هست که بیش تر وقت ها دلش برای جانورهای زخمی و بچه هایی که باید مدرسه باشند و بچه باشند و نیستند می شکند. خیلی کار خاصی ندارد. آهی می کشد و اشکی پاک می کند و می رود پی کارش.

کودک درون هم کلاً وسط دست و پای همه ست. همان است که وقتی می رود قنادی انگار خانه شکلاتی قصه هانسل و گرتل را دیده باشد، با دمش گردومی شکند و هی شیرینی های گنده و خامه ای و شکلاتی می خواهد. بعد که دارد می آید بیرون یادش می افتد از آن توت فرنگی دار ها نگرفته و به زور می کشانمش بیرون که حالا بعداً برایت می گیرم. بعد خب بچه است دیگر، هی می رود هر چه لباس رنگ و وارنگ پرچم آفریقایی و نقش چغندری است بر می دارد و من می مانم با یک کمد لباس که با هم جز پوشیدنی بودن قرابتی ندارند. همه اش به کنار، سیر هم نمی شود هیچ وقت. یعنی هیچ وقت.

از همین گوشه کنار ها، سر و کلۀ نوجوانی پیدا می شود که هر چند زیر شاخه نسوان است، مایه های فراجنسیتی دارد. نوجوان است دیگر، عارض است. حوصله ندارد. هی چشمش به آسمان است که برف بیاید و برود بخزد زیر پتو کتاب بخواند. سلیقه اش لطیف تر از هارد راک بر نمی دارد و آی دلش می خواهد لگد بزند به همه جای این رسانه ملی.

انگار که یک خانواده برای آدم دست تنها کافی نباشد، یک هیپی شلخته هم همین دور و برها می پلکد. یادم می دهد توی خانه موهایم را باز بگذارم و شانه را بی خیال شوم. عارش می آید لباس اتو کنم. فوری چشم غره می رود که یعنی:«اهمیت به نظر مردم؟ هان؟ هان؟ »اگر چشمش را دور ببینم و از کفش پاشنه داری خوشم بیاید، چنان نگاه تحقیر آمیزی بهم می اندازد که می گویم:«هه ! شوخی کردم خب ! مگه غیر از تمام ستاره هم کفش هست؟» بعد خیالش راحت می شود و با دم پایی های انگشتی اش لخ لخ کنان می رود توی تراس خانۀ پدربزرگم توی ساحل قو لم می دهد که همیشه تابستان است و یاس های بنفش آویزان از آلاچیق را نگاه می کند.

یک دختر دبیرستانی هم چای به دست پشت پنجره ایستاده و سردش است. پنجره اش بارانی و بخار کرده است. چیزی یا جایی را نمی بیند. برای خودش خیال می بافد طفلکی. منتظر است یکی عاشقش شود یک روزی. می گوید می خواهم در خانه مان همیشه روی میز آشپزخانه یک سبد سیب سبز ترش باشد با یکی از این صندلی های چوبی که تاب می خورد، که بنشینم رویش برای بچۀ قد طالبی ام با هدفون یوهان سباستین پخش کنم...

پ.ن: مخاطب ها دوستانی اند که بیش تر این آدم ها را می شناسند. این ها را گفتم که بگویم اگر تابلوی «گاز می گیرد» به پشتم می زنم برای چیست. صدای خودم را هم از بین این همه آدم نمی شنوم.

آن ها که داف نیستند

2011-01-17T12:41:00.000-08:00

آن ها که داف نیستند، دخترهای سنتی ملیح و محجوب با کفش پاشنه دار و جوراب مشکی نازک هم نیستند که همه از نجابت و وجاحتشان راضی باشند.

آن ها که داف نیستند، معمولاً به داف ها با تعجب نگاه می کنند. در مقابل هم تحقیر آمیز نگاه می شوند از سوی آن بانوان به قول اکثریت جذاب و دلفریب. انگار که در زنانگی از آن ها کم دارند مثلاً.

آن ها که داف نیستند، از طرف خانم های بزرگ تر و جا افتاده تر با نگاه های سرزنش آمیز رو به رو می شوند. انگار که آن طور که یک دختر باید باشد نیستند.

آن ها که داف نیستند، بیش از همه با کفش تخت پوشیدن تعریف و نکوهش می شوند.

آن ها که داف نیستند، یک بار هم که به غر و زور والده به قصد تولد مادربزرگ منزل را با کفش پاشنه دار ترک می کنند، همان لحظه آقای هنری مو منگوله ای از در خانه شان رد می شود و با شنیدن صدای کفش نیم نگاه تحقیر آمیزی روانه شان می کند.

2011-01-14T11:09:00.000-08:00

اوایل جوانی که تازه دانشگاه قبول شده بودیم، استاد تاریخ هنری داشتیم که همه ازش حساب می بردند. اسلاید های نقاشی های دیواری غار های فرانسه را که نشانمان می داد، می گفت جوامع شکارگر اروپایی به این جانورهای زبان بسته پولیتیک ناجوری می زدند. عده ای با چوب و نیزه و سر و صدا دنبال بیزون یا گوزن قرمز بیچاره ای می کرده اند تا لبه پرتگاه. حیوان هم که راهی غیر از پریدن نداشته، خودش را از آن بالا به ته دره ای پرتاب می کرده که قوم و خویش های تعقیب کنندگان آن جا منتظر لاشه اش بودند.

این روزها با شنیدن خبرها و سخنان گهربار آقایان وبد تر از آن اقوام، به شدت احساس خود بیزون پنداری برم داشته ...

بازشناسی تبعیض جنسی در خاطرات مادر بزرگ

2010-12-31T12:07:00.000-08:00

«... اونا اون موقع امیریه می شستن. جلوی خونه شون یه دبیرستان دخترونه بود، ناموس. اون طرف تر هم دبیرستان پسرانه، خرد ...»

2010-12-30T03:15:00.000-08:00

الو روزنامه ؟ به نام خدا، با عرض سلام و خسته نباشید، من یکی از شهروندان هستم که می خواستم اگه ممکنه صدای منو به گوش مسئولین برسونین و بگین توی این ماه حرامی، اگه از جرم دانشجوها، کردها، نویسنده ها، روزنامه نگارها، خبرنگارها و وکلای دادگستری نمی گذرن، لا اقل یه استراحتی به صنف جلاد بدن. متشکرم.

2010-12-24T14:05:00.000-08:00

اگر در کار جهان عدالتی بود و زن ها هم پیامبر می شدند، از خدایی خبر می دادم که در آخر الزمان برای مجازات آدمیان همه ابنای بشر را یک جا جمع می کرد، به نوبت صدایشان می زد و مربوط یا مربوطه های سابقش را به همه عالمیان از تمام گذشته انسانی بر روی زمین نشان می داد

فی مقامات شیخنا راجر

2010-12-16T11:58:00.000-08:00

پدر و مادر ها چند دسته اند. بعضی ها ساز می زنند و بسته به نوع سازشان بچه ها را شیفته موسیقی سنتی ایرانی یا کلاسیک غیر ایرانی بار می آورند. البته همین تقسیم بندی برای والدین غیر نوازنده هم وجود دارد. بعضی ها خودشان و چند نسل بعدشان با فرانک سیناترا و دین مارتین و امثالهم بزرگ می شوند. دسته دیگر هم راک پرورده ها هستند که تکلیفشان معلوم است.

بچه هایی که در این خانواده ها به دنیا می آیند حداقل از نظر آشنایی با نمونه های خوب یک ژانر خاص موسیقی شانس می آورند. از بچگی می فهند خوب و بد این عالم چیست و اندک نوری بر راهشان می تابد.

ما اما از دسته ای دیگریم. هر چند مادربزرگمان همیشه بر فرهنگی بودن خانواده اصرار دارد، قبلاً برایتان گفته ام رویم سیاه با موسیقی پاپ بزرگ شده ام. آن هم پاپ لس آنجلسی دهه شصت و کمی هم دهه پنجاه. هر چند شاید به اقتضای زمانه اجتناب ناپذیر بوده. ما هم که آن موقع ها مزقان نداشتیم و یوهان سبستین نمی دانستیم کیست. عمه مان یکی از این مزقان های امروز ما در خانه اش داشت و دختر بزرگش شاگرد مرحوم معروفی بود و در مهمانی ها دور هم مرغ سحر می خواندند.

سال ها گذشت و ما هم چنان در منجلاب پاپ غوطه ور بودیم. حتی نوار های یواشکی دوران راهنمایی و اوایل دبیرستان هم نجات دهنده نبود. آخر آن موقع ها آفت ام تی وی به جان جوان های مردم افتاده بود. شاید دقیق تر باشد بگویم دختر های مردم. زندگی هنوز هم چیزی کم داشت. کمی دیگر گذشت و محیط کمی عوض شد. منظورم را که ملتفتید ؟ زشت است با این قدتان بخواهم توضیح بدهم. بعله. دیدیم با این موسیقی گوش دادنمان تحقیر می شویم. پس رفتیم ببینیم این هایی که نابرادر ها می گویند چیست و کیست که دنیای جدیدی کشف کردیم.

اواخر دهه هفتاد که سی دی تازه داشت جای نوار را می گرفت، یک نسخه از آلبوم The Wall به صورت کاملاً غیر قانونی و زیر میزی به دستم رسید. کأنه مائده ای که از آسمان رسیده باشد. تلخی و تاریکی اش کاملاً با احوالات دبیرستانی ام هماهنگی داشت. تقریباً همان موقع هم صاحب ساز شدم و این گونه به راه راست هدایت شدم.

این تنها قصه من نیست. این شاید یکی از کلیشه های نسل من باشد. آدم هایی که مسیر موسیقی شنیدنشان با یک آلبوم، این آلبوم عوض شد. این را فکر می کنم از دهه چهلی ها به ارث بردیم. نسل قبل از ما، آن ها که طرفدار موسیقی سنتی نبودند، به شدت تحت تأثیر فنومنای مایکل جکسون ، مدونا و حتی جورج مایکل بودند. نسل قبل از آن ها بودند که با گروه ها و شاخه های مختلف راک بزرگ شدند و تا حدی به ما شناساندند.

در آن دوره زمانه برنامه های صبحگاهی، نماز های زوری، دعاهای فرج زوری و صورت های دخترانه و پسرانه با سبیل های زوری، هیچ کس اندازه آوازه خوان انگیسی که از احساس غریبگی اش با جمع می گفت و عدم نیاز به آموزش و پرورش، نمی توانست حرف دلمان را بزند. شاید برای این باشد که روزگاری راجر شیخ ما بود.

2010-12-16T04:10:00.000-08:00

بعضی وقت ها فکر می کنم بالاخره در گواهی فوتم جلوی علت مرگ می نویسند سردرد یا پنج شنبه؟

ژانر

2010-12-15T03:51:00.001-08:00

1. اینایی که صبح با کاپشن می رن بیرون شب با مانتو بر می گردن.

2. اینایی که سوار تاکسی می شن 500 متر بعد از مقصد یادشون می یاد پیاده نشدن.

3. اینایی که با دوستاشون قرار می ذارن و چک می کنن بعد یادشون می یاد نرفتن.

پ.ن: ژانر های نوشته شده تخیلی اند و هر گونه شباهت با نگارنده کاملاً اتفاقی است.

2010-12-06T09:34:00.000-08:00

حکماً می دانید راننده تاکسی ها با من ارتباط ویژه ای برقرار می کنند. چه در شهر خودمان با پیشنهادات بی شرمانه، چه در شهر های دیگر با تبلیغ علیه خودشان. مثلاً راننده ماشینی که من را از ایستگاه راه آهن بم تا ارگ برد آن قدر در وصف نا امنی شهر و تاکسی ها گفت و تأکید کرد حتماً سمند های زرد را سوار شوم که فکر کردم همان لحظه اجلم در قالب اشرار از صندوق عقب ماشین می رسد. خلاصه ظاهراً من مسافر نمونه ام و کلاً دوست دارند از هر چه شده صحبت کنند. آقای آژانس امروز که علت وجودی اش فقط شیرینی های جلسه دفاع دوستم بود اظهارات جالبی در مورد آلودگی هوا داشت که با رعایت امانت نقل می شود:« قدیم اگه یادتون باشه (!!!) زن ها می شستن کنار حوض لباس می شستن. بعد مثلاً مادربزرگ ما می گفت بیا تو بچه ای پات سبکه بیا از روی اینا رد شو زود تموم شه. خلاصه به قدم و اینا اعتقاد داشتن و واقعاً هم زود تموم می شد. حالا الانم قضیه همینه خانوم. اینا از اول قدم نداشتن. با خودشون بدبختی و مریضی آوردن. این آلودگی هوا هم از سر همون پا قدم ایناست.»

پ.ن:حالا هی شما غرب زده ها بیاین از حفاظت محیط زیست بگین

2010-11-30T07:39:00.000-08:00

دهه ای که ما در آن به دنیا آمدیم و بزرگ شدیم خصوصیاتی داشت که بعد ها خودمان به آن برچسب جوادی زدیم. برای دختر بچه های آن دوره زمانه زیبا ترین لباس ها، لباس عروس های تور آستین پفی بود با پاپیون توجیه ناپذیری در پشت دامن فنر دار. به روز ترین و خوش لباس ترین پسر ها با میزان بلندی پشت موهایشان مشخص می شدند. ما هم که بچه بودیم عقلمان نمی رسیدو بعداً که عقلمان رسید تا توانستیم مسخره کردیم و جواد پارتی رفتیم و گرفتیم. ماندگارترین وجه این دوره در حافظه تاریخی ما یا فرهنگ عامه اما موسیقی اش بود. موسیقی ای که بعد از آن بیش تر در جاده توی اتوبوس یا در تاکسی ها شنیدیم و هیچ به رویمان نیاوردیم ما همان بچه هایی هستیم که مدت ها انتظار ویدئو های نوروزی را می کشیدیم برای دیدن آن چه قبلاً از نوار های یواشکی خیابان ولی عصر شنیده بودیم.

یکی از موفق ترین خوانندگان آن دوره دو آقای ارمنی(؟) بودند.( اسم نمی برم که خدای نکرده کسی با سرچ اسمشان به این وبلاگ نرسد و خز نشویم برویم پی کارمان !) یکی از مشهورترین آهنگ های آن ها اسمش نیلوفر بود اگر یادتان باشد. اخیراً فهمیده ام این آهنگ را سال ها پیش از این دو نفر خانمی خوانده بوده است. (اعتراف می کنم توی رایانه خودمان از آرشیو موسیقی آقای پدر پیدا کردم بین آهنگ های رادیویی سال وبایی.) از فهمیدن این که اصلش متعلق به خانم پوران بوده خیلی تعجب کردم. فکر کردم چه طور ممکن است کاور یک آهنگ از اصلش معروف تر باشد ؟ آن هم در مملکتی که اصولاً همه به تخریب شخصیتی هم اشتغال دارند و هیچ وقت حتی اگر خواننده های جدید تر، خوش صدا تر هم باشند- که در این مورد البته نبودند و نیستند- کسی حاضر نیست به جای اولی قبولش کند. از آن جایی که من در زندگی این روزهایم بسیار بی مشغله و بی انگیزه ام و قرار نیست دو ماه دیگر دفاع کنم و دو هفته دیگر پروپوزال هایم را برای کفار بفرستم، مشغول پرس و جو شدم. ظاهراً آدم های زیادی اطلاع نداشتند این آهنگ از کجا آمده - البته به غیر از طرفداران خواننده اصلی -و گویا خیلی هم در رادیو پخش نمی شده. به نظرم شاید چون آحاد ملت خیلی خوش نداشتند و ندارند یک خانمی برای نیلوفر ترانه عاشقانه بخواند و از تنها خفتنش در بستر بگوید.(بعد ها هم ظاهراً شاعر شوخی با خانم سیما بینا مزاح کرده و با همین ملودی شعری در فواید بزغاله برایشان سروده و اجرا شده که در جای خود بسیار مفرح است.) *در مملکتی که روابط خصوصی مردم روی پیشانی شان نوشته شده و فرهنگش بر لکه دامن استوار است، برای آدم ها که هیچ، برای آهنگ ها هم این اتفاق می افتد. باشد که خصوصی سازی شامل زندگی خصوصی سرنشین های اتوبوس ها هم بشود.

* انگار قضیه جدی بوده ولی از جنبه تفریحی اش کم نمی کند !

2010-11-28T11:37:00.000-08:00

نشان افتخار حفظ ارزش ها به بانک تجارت به دلیل کوبیدن مشت محکم بر دهان استکبار و جلوگیری از تشویش اذهان عمومی با ارائه طرح های ایران دخت و ایران بانو به منظور بانک پذیر کردن زنان اهدا می شود

2010-11-27T10:55:00.000-08:00

باشد که ملغمه نامطبوع قارچ، فلفل دلمه و پنیر پیتزا از حافظه آش پزی ایرانیان پاک شود و خدایان زیتون را از آدمی نگیرند که فرو دادن این اطعمه ناگوار را آسان می کند.

2010-11-02T14:36:00.000-07:00

شما که غریبه نیستید.محض تفریح و از فرط ملال شبکه جهانی را پی استخدام باستان شناس می گشتم. برخلاف انتظار به نتیجه ای رسیدم که متنش این بود: اجازه استخدام دو نفر باستان‌شناس جهت موزه ايران باستان و چهار نفر كارشناس جهت اداره كل هنرهاي سنتي به وزارت‌فرهنگ و آموزش عالي

هيأت وزيران در جلسه مورخ 1362.12.24 بنا به پيشنهاد شماره 26910 و72.6275. مورخ 62.9.10 وزارت فرهنگ و آموزش عالي به استناد تبصره 31‌قانون بودجه سال 62 كل كشور تصويب نمودند كه وزارت مذكور مجاز است در صورت وجود اعتبار لازم و پست‌هاي سازماني بلامتصدي نسبت به استخدام‌رسمي دو (2) نفر باستان‌شناس جهت موزه ايران باستان و چهار (4) نفر كارشناس جهت اداره كل هنرهاي سنتي با رعايت ساير مقررات اقدام نمايد.
‌م** ح**** م**** - نخست‌وزير

ظاهراً استخدام باستان شناس ها هم مثل کارشان در کانتکست مرده انجام می شود

2010-11-01T12:48:00.000-07:00

نمی دانم حدیث نبوی است یا نقل قول تخیلی از کورش کبیر یا هر کس دیگر که در این مملکت برای به کرسی نشاندن حرفشان به او حواله می کنند. می فرماید برای فرزندانتان نام نیک انتخاب کنید. (نقل به مضمون) اما ظاهراً موفقیت چندانی نصیب نام گذاران و نام گرفتگان نشده است.++

من هم از جمله نام گرفتگان نگون بختم، هر چند ایرادی به والدین وارد نیست. نسلی که ابوی ما هم در بین آن هاست با نام هایشان مشکلات جدیدی به اقتضای زمانه داشته اند. اقتضای زمانه هم لابد می دانید تحصیلات عالیه در ینگه دنیا بود. این کفار زبان بسته هم که اصلاً دل و روده تلفظ نام های ایرانی مثل غلام حسین و فخرالسادات را نداشتند طفلک ها. این شد که برای رفاه حال شهروندان مثلاً فیض الله شد پاشا و فتحیه شد نیکی. ابوی هم کلاً چون ما را بیگانه پروری کردند، بعد ها با خانم والده تصمیم گرفتند نامی بر این کمینه بگذارند که در صورت اختیار منزلی دیگر ناچار به تغییر نام نشود. در همین راستا در کنار علاقه خانم والده به آرتیسته سینما ناتالی وود، یکی از اسامی عبری رایج در ممالک محروسه را بر من نهادند که سعادت دو دنیا نصیبم شود. لازم به ذکر است از آن جایی که بنده با توجه به فراست و کیاست ذاتی ام عجله ای برای به دنیا آمدن نداشتم، این تصمیمات مدت ها پیش از تولد بنده اتخاذ شده و در این اثنا دوره زمانه عوض شده بود. دردسرتان ندهم که همه چیز خوب پیش می رفت تا جایی که آقای ثبت احوال ابوی را با این سؤال غافلگیر کرد که سیده را قبل از اسمم بگذارد یا سادات را بعدش ؟ خب دوره و زمانه کوتاه آمدن هم نبود و با اولاد پیغمبر (؟) شوخی هم نداشت و خلاصه صفحه اول شناسنامه بنده شد نماد غلبه اکثریت مسلمان بر اقلیت یهود.

عنوان زورچپانده شیعه را همیشه با خودم کشیدم تا باز هم دوره زمانه عوض شد. این روزها باز هم اوضاع به نفع آن هایی است که اسم هایشان تغییر و تعدیل نمی خواهد. ضمن تلاش پیاپی برای فرار مغزها فهمیدم که نام درخواست کننده نباید با نام نوشته شده در گذرنامه توفیر کند. از خدا پنهان نیست، از شما چه پنهان ما که گذرنامه نداشتیم عنوان شیعی چون خاری به چشممان رفت و غم عالم ریخت به دلمان. نه این که این کافر ها زبان نفهمند، حالا چه طور باید حالیشان کرد که این کأنه لرد و بارون شماست و کلی مردم دختر برایش نذر می کنند و اسم اول حساب نمی شود هیچ جوری. غافل از این که آقای افسر گذرنامه از کفار هم زبان نفهم تر است و در جواب این که آیا می شود این سیده را جان مادرش فاکتور بگیرد دهان نگارنده را با این جمله درخشان دوخت که«برو خدا رو شکر کن اولاد فاطمه زهرایی...»

2010-10-12T09:06:00.000-07:00

خانم با حوصله ای دختر 3، 4 ساله پیراهن گل گلی اش را روی لبه دیوارکی راه می برد. یادم افتاد آقای پدر هم اعصاب تفریح مشابهی را برای من داشت. من دختر پیراهن گل گلی بودم که بالای ولی عصر روی لبه دیوارک دانشگاه مامایی یا هرچه هست راه می رفتم و وقتی دیوار تمام شد پرت شدم توی اتوبوس. می خواستم بگویم همه بچه ها دوست دارند مادری داشته باشند که کتانی سفید می پوشد و روسری قرمز، بی اعتنا به نگاه های آحاد ملت.

خطاب به دهه هفتادی ها

2010-10-11T14:13:00.000-07:00

جونم براتون بگه مادر
شما یادتون نمی یاد...
اون موقع که ما ترم یکی بودیم 5000 تومن برای کتاب گرون بود. جاش می رفتیم سینما و ناهار یا شام بیرون می خوردیم و با آژانس بر می گشتیم خونه

2010-10-01T12:38:00.000-07:00

در ادامه بحث شیرین دانشگاهی که ما داریم، باید عرض کنم آقای استاد راهنمای صوری در راستای عوام فریبی و وعده های دروغین چندی پیش اظهار کردند که بهتر است خاطرم را بابت هزینه کمرشکن آزمایش های مربوط به پایان نامه مکدر نکنم و از آقای ل ا ر ی ج ا ن ی که پیش پای شما به عنوان شخصیت بد هفته در پ ا را ز ی ت معرفی شد مساعده می گیرند. همین.

پ ن ،صرفاً جهت اطلاع: ما از این بی ناموسی ها بکنیم ؟ حکماً پس فردا هم باید روبنده بزنیم برویم چند صباحی بردفورد ظاهراً برای کسب علم و دانش و بعد هم بر گردیم بشویم نماینده نابرابرتری حقوق زنان !

2010-09-09T05:43:00.000-07:00

دانشگاه در نوع خود پدیده بسیار شگفت آوری است. از خدا پنهان نیست، از شما چه پنهان که دانشگاه ما گوی سبقت را از دیگران ربوده. نشان به آن نشان که وسطش یک چادر زده اند و بالایش نوشته اند غرفه «مهرورزی»! ( والا دروغ چرا ؟ تا قبر چهار انگشته ! این غرفه همان جایی بر پا شده که روز هفدهم آذماه سال گذشته برادران خسته از حمایت دانشجویان در روز قبل در آن اطراق کرده بودند.) اغلب شاهکارها هم نیمه اول سال صورت می گیرد. همان طور که مستحضرید، از یک دهه پیش تا کنون برای احترام به آنان که ریش تراششان ربوده شده بود دانشگاه را تا هفته ی اول اولین ماه تابستان تعطیل می کنند. یک تعطیل می گویم و یک تعطیل می شنوید !!! نیمه ی دوم سومین ماه تابستان ولی ییـــــهو همه سر و کله شان پیدا می شود و در و دیوار ها را پر از تهدید و خط و نشان می کنند. جدی ترین این تهدید ها مربوط به زمان دفاع است. هر سال در این ایام ملکوتی گروهی که سه سال پیش از این آمده اند تحصیلاتشان را تکمیل کنند، مورد ضرب و شتم روانی شدید قرار می گیرند. در جدیت تهدید ها همین بس که دوست باردار استراحت مطلقی ما را کشاندند دانشگاه و گفتند فردا دفاع می کنی که ما تاریخ امروز را بزنیم و خوب متوجهید که نمی شد هفته ی بعد دفاع کند و تاریخ آن روز را بزنند. چون قانون است خوب سؤال ندارد ! بعد برادر دیگری که دوست ما و هم کلاسی ایشان است ظاهراً چون باردار تر بودند سه ماه بعد دفاع کردند. این روزها همین الم شنگه را برای دوستان دیگر به راه انداخته اند. یکی نیست بیاید بگوید لا اقل به مناسبت عید فطر یک مهلتی به این جوان ها بدهید. یعنی دانشجو در حد صنف شریف دزدها و دیگر مجرمانی که روز عید فطر عفو می شوند و به آغوش جامعه باز می گردند هم نیست ؟!

سوتی در حد تیم ملی

2010-09-06T11:12:00.000-07:00

در حالی که 5 دانگ حواست پیش بستنی توی دستت است و داری با خودت حساب کتاب می کنی چند روز جهنمی دیگر از ملغمه سریال های داخلی و فارسی وان که به تناوب و بدون استراحت تماشا می شوند باقی مانده، تکه ای از اخبار را می بینی که صحنه ی مدال آویزان کردن کشتی گیران را نشان می دهد و با خودت می گویی :« چه سرود زشتی ! اه اه چه قدر آقاهه خزه...» که می بینی پرچم ممالک محروسه قدش از بقیه بلند تر است !

2010-09-05T10:01:00.000-07:00

خدایا ! اگه این مسلمونا راست می گن و هر چی آدما می خوان بهشون می دی ، حالا که فارسی وان رو از روی زمین بر نمی داری لا اقل منو بکش !

تعارف به مدعوین

2010-09-03T11:18:00.000-07:00

« به خدا ناراحت می شم بیاین !»

2010-09-02T15:40:00.000-07:00

روزی روزگاری در تابستان های دور کارت بانک آقای پدر را برده بودم برایشان پول بگیرم. گلاب به رویتان، چشمتان روز بد نبیند یک نفر بچه اطراف دستگاه می پلکید. آن هم دختر بچه 4، 5 ساله ! در راستای این که من کلاً پیشانی ندارم، مادر جانور مزبور توی بانک گرفتار بود و طبیعتاً بنده گرفتار مکالمه ای اجباری به شرح ذیل شدم
کودک: ببییییییییین
زیتون: بله ؟
- تو چند سالته ؟
- 22
- من 4 سالمه! ببییییییییییییییییییین ؟
- ها ؟
-تو دختری ؟
- ها ؟! یعنی چی خب مگه با این چادر چاقچور شکل پسرام ؟
- نه ! یعنی عروسی کردی ؟
- هان ؟! نه
- یعنی 22 سالته هنوز عروسی نکردی ؟
....

و قالت زیتون: اعوذ بالله من السنة النبی.

2010-09-02T04:09:00.000-07:00

Most of the disappointments we face in life and in ourselves are because we are the Walt Disney generation in a land fit and set for Khale Sooske!!!

2010-08-25T14:36:00.000-07:00

روزهایی در زندگی هست که عینک جدید دورتر هاو فردا ها را روشن تر نشان می دهد

و در آن نشانه ای نیست برای آنان که می اندیشند

2010-08-17T05:04:00.000-07:00

شخصیت های سریال های تلویزیونی ماه رمضان همه شان دین و ایمان دارند، ولی وجدان نه

پ.ن: قصد اشاره نداشتم ها