Psycho Babble

وقتی به هوای مرور خاطرات طفولیت به موسیقی پاپ دهه 90 کفار پناه می بری و در پی ذره ای معنویت به سنگ نمک روی میزت که جای شمع و عود هم دارد، لبخند می زنی یعنی زندگیت کیچ شده و می بینی این وسط به جای کودک درون بیچاره که شب ها نقاشی می کند و روزها خیال بافی، نوجوان درونت را باید خفه کنی که همیشه یک جوجه اردک زشت است با ایمان راسخ به مکتب والت دیزنیسم و یک ایدآلیست به دلخراش ترین وضع ممکن